Współpracę projektanta i architekta można podzielić na etapy:
1 etap
to pomysł i realizacja projektu architektury. Jest to rozmowa architekta z klientem dotycząca potrzeb, stylu życia, preferencji. Próba określenia profilu klienta jest realizowana przez architekta. Następnie wykonywana jest inwentaryzacja, projekt koncepcyjny i wykonawczy.
Projektant może na tym etapie wypracować narzędzia pracy (elementy niezwiązane bezpośrednio z warstwą architektury). Obejmuje to m.in. rysunki, schematy do komunikacji z klientem i inne.
Ten etap może być zrealizowany w całości przez architekta
2 etap
projekty związane bezpośrednio z architekturą (widoczne dla użytkownika)
projekt identyfikacji wizualnej
projekt informacji wizualnej
ornament (dekoracja)
Wykonawcami tego etapu mogą być: projektant/architekt (amator), użytkownik (amator)
3 etap
To miejsce dla projektanta na wypracowywanie „narzędzi sprzedaży” projektu
(elementy nie związane bezpośrednio z warstwą architektury). Ten etap może zostać zrealizowany tylko przez architekta.
09 czerwca 2015
23 maja 2015
amatorska typografia
Pojęcie TypoPolo jest już szerzej znane w kulturze. Łączy w sobie projektowanie, socjologię, ekonomię; jest znakiem czasów i potrzeb.
Oznacza estetyczny fenomen, jakim były amatorskie projekty szyldów, reklam i napisów informacyjnych, wykonywane na potrzeby małego handlu i rzemiosła, które zafunkcjonowały w polskiej przestrzeni publicznej lat 90 [1]. Jesteśmy otoczeni przykładami, wizualnymi reprezentacjami estetyki TypoPolo. Kwestia preferencji, funduszy, gustu czy po prostu brak świadomości, że projektant mógłby wpłynąć pozytywnie na poprawę jakości życia (w kontekście np. zaprojektowania adekwatnego komunikatu wizualnego). Problem nie tylko dotyczy estetyki, ale również jakości życia na danym obszarze. W polskim krajobrazie typografia stała się nośnikiem manifestu jednostki, dowolnie opisującej wizualnie swoją prywatną przestrzeń. Poczucie odpowiedzialności za przestrzeń wspólną odsuwane jest na dalszy plan. Co prawda w środowisku projektantów estetyka typopolo jest uważana za kiczowatą, ale z drugiej strony zawiera w sobie autentyczność i bezpośredniość. Łączy to co najlepsze i najgorsze w projektowaniu graficznym. „Wbrew pozorom TypoPolo nie jest opowieścią o śmiesznych szyldach, kuriozach typograficznych, dziwactwach plastycznych oraz twórcach-amatorach pozbawionych «normalnego» zmysłu estetycznego. Widok ulic, wygląd sklepów, witrynowa grafika i typografia szyldów są bezpośrednim odbiciem procesów politycznych i ekonomicznych. Co więcej, TypoPolo to dowód na to, że estetyka jest wynikiem negocjacji różnych grup i sił społecznych, a język wizualny to nie tylko metoda neutralnej komunikacji, ale także narzędzie tworzenia podziałów” Rene Wawrzkiewicz [2].
Pierre Bourdieu uważa, iż określony rozkład w przestrzeni geograficznej (która pod względem społecznym nigdy nie jest neutralna) jest jednym z czynników definiujących przynależność do danej klasy społecznej. Sposób zorganizowania przestrzeni przydomowej daje sposobność potwierdzania, a nawet demonstracji statusu społecznego. ”Gust klasyfikuje, klasyfikując osobę klasyfikującą: podmioty społeczne różnią się poprzez rozróżnienia, jakich dokonują pomiędzy pięknem a brzydotą, dystynkcją a pospolitością, i poprzez rozróżnienia, w których wyraża się bądź też zaznacza ich pozycja w obiektywnych klasyfikacjach” [3].
Potrzeby jednostki stają się podstawą tworzenia wartości społeczno-kulturowych. Dzięki nim można także przedstawić przyczyny zróżnicowań wartości u różnych jednostek, bądź grup społecznych [3]. Przykłady amatorskiej typografii powstające w Polsce dostarczają wiele ciekawych refleksji o zjawiskach społecznych zachodzących w zmieniającej się przestrzeni pod wpływem przeobrażeń społeczno-gospodarczych.
1. http://artmuseum.pl/pl/wystawy/typopolo
2. http://www.beczmiana.pl/631,typopolo_album_typograficzno-fotograficzny.html
3. http://www.sbc.org.pl/Content/12002/doktorat2885.pdf
Oznacza estetyczny fenomen, jakim były amatorskie projekty szyldów, reklam i napisów informacyjnych, wykonywane na potrzeby małego handlu i rzemiosła, które zafunkcjonowały w polskiej przestrzeni publicznej lat 90 [1]. Jesteśmy otoczeni przykładami, wizualnymi reprezentacjami estetyki TypoPolo. Kwestia preferencji, funduszy, gustu czy po prostu brak świadomości, że projektant mógłby wpłynąć pozytywnie na poprawę jakości życia (w kontekście np. zaprojektowania adekwatnego komunikatu wizualnego). Problem nie tylko dotyczy estetyki, ale również jakości życia na danym obszarze. W polskim krajobrazie typografia stała się nośnikiem manifestu jednostki, dowolnie opisującej wizualnie swoją prywatną przestrzeń. Poczucie odpowiedzialności za przestrzeń wspólną odsuwane jest na dalszy plan. Co prawda w środowisku projektantów estetyka typopolo jest uważana za kiczowatą, ale z drugiej strony zawiera w sobie autentyczność i bezpośredniość. Łączy to co najlepsze i najgorsze w projektowaniu graficznym. „Wbrew pozorom TypoPolo nie jest opowieścią o śmiesznych szyldach, kuriozach typograficznych, dziwactwach plastycznych oraz twórcach-amatorach pozbawionych «normalnego» zmysłu estetycznego. Widok ulic, wygląd sklepów, witrynowa grafika i typografia szyldów są bezpośrednim odbiciem procesów politycznych i ekonomicznych. Co więcej, TypoPolo to dowód na to, że estetyka jest wynikiem negocjacji różnych grup i sił społecznych, a język wizualny to nie tylko metoda neutralnej komunikacji, ale także narzędzie tworzenia podziałów” Rene Wawrzkiewicz [2].
Pierre Bourdieu uważa, iż określony rozkład w przestrzeni geograficznej (która pod względem społecznym nigdy nie jest neutralna) jest jednym z czynników definiujących przynależność do danej klasy społecznej. Sposób zorganizowania przestrzeni przydomowej daje sposobność potwierdzania, a nawet demonstracji statusu społecznego. ”Gust klasyfikuje, klasyfikując osobę klasyfikującą: podmioty społeczne różnią się poprzez rozróżnienia, jakich dokonują pomiędzy pięknem a brzydotą, dystynkcją a pospolitością, i poprzez rozróżnienia, w których wyraża się bądź też zaznacza ich pozycja w obiektywnych klasyfikacjach” [3].
Potrzeby jednostki stają się podstawą tworzenia wartości społeczno-kulturowych. Dzięki nim można także przedstawić przyczyny zróżnicowań wartości u różnych jednostek, bądź grup społecznych [3]. Przykłady amatorskiej typografii powstające w Polsce dostarczają wiele ciekawych refleksji o zjawiskach społecznych zachodzących w zmieniającej się przestrzeni pod wpływem przeobrażeń społeczno-gospodarczych.
1. http://artmuseum.pl/pl/wystawy/typopolo
2. http://www.beczmiana.pl/631,typopolo_album_typograficzno-fotograficzny.html
3. http://www.sbc.org.pl/Content/12002/doktorat2885.pdf
14 maja 2015
interdyscyplinarne zespoły
Często złożoność prowadzonych projektów architektonicznych wymaga współpracy całego zespołu projektowego. Dzisiaj powszechna jest współpraca architektów czy projektantów z psychologami, etnografami, naukowcami i osobami reprezentującymi jeszcze inne branże [1]. Zespół multidyscyplinarny zmienia się na interdyscyplinarny gdzie pomysły są wspólne. Na poparcie tej tezy przytoczę opis pracowni Bro.kat z Katowic: (...) Tworzymy projekty w interdyscyplinarnych zespołach, współpracujemy z specjalistami związanymi z różnymi dziedzinami np. grafiką, malarstwem, konsultujemy detale techniczne z branżystami i konstruktorami [2] , czy Musk Collective: Forma kolektywu jest naszą odpowiedzią na aktualną sytuację rynku projektowego. Nie ograniczamy się do projektowania architektury, bo nie pozwala nam na to nasza
ciekawość i pasje. Dlatego w projektach integrujemy architekturę, wzornictwo, grafikę,
socjologię przestrzeni i kreowanie wizerunku pod kątem danego inwestora czy tematu.
Tak interdyscyplinarny charakter daje możliwość zapewnienia klientom kompleksowej
usługi: od architektury, budowania identyfikacji po koordynację i wdrożenie [3].
Mówiąc za Tim'em Brown'em, w kreatywnej organizacji ceni się wiedzę i doświadczenie, równie ważne jest umiejętność rozwiązywania złożonych problemów. Ponadto ceniona jest współpraca ponad dyscyplinami.
1. Brown T., Zmiana przez dizajn
2. http://pracowniabrokat.pl/architektura
3. http://www.musk.pl/o-nas
ciekawość i pasje. Dlatego w projektach integrujemy architekturę, wzornictwo, grafikę,
socjologię przestrzeni i kreowanie wizerunku pod kątem danego inwestora czy tematu.
Tak interdyscyplinarny charakter daje możliwość zapewnienia klientom kompleksowej
usługi: od architektury, budowania identyfikacji po koordynację i wdrożenie [3].
Mówiąc za Tim'em Brown'em, w kreatywnej organizacji ceni się wiedzę i doświadczenie, równie ważne jest umiejętność rozwiązywania złożonych problemów. Ponadto ceniona jest współpraca ponad dyscyplinami.
1. Brown T., Zmiana przez dizajn
2. http://pracowniabrokat.pl/architektura
3. http://www.musk.pl/o-nas
rola ornamentu w architekturze
Na początku XX wieku Adolf Loos, niemiecki architekt zasugerował, że ornament to element nie do zaakceptowania [1].
W swym wywodzie Loos prezentuje ewolucyjną koncepcję kultury, na której drodze rozwoju stają archaiczne praktyki ornamentalistyczne. Ornament stał się bezcelowy, a jego pierwotne funkcje przejęła sztuka. Loos uważa, że nowoczesne piękno określa dokładność wykonania i szlachetność czystego materiału pozbawionego ornamentu. Loos zauważa, że ornament sprawia, iż przedmioty, którym jest on przypisany, poprzez następstwo stylów, szybko wychodzą z mody i tracą swoją wartość. Odnosi się do moralności konsumenta, który gotowy jest zapłacić więcej za przedmioty pozbawione ornamentu, przez co dłużej trwające. Ornament i zbrodnia był bezpośrednią krytyką ówczesnych praktyk projektowych. Kontrowersyjne idee Adolfa Loosa wywołały szeroką dyskusję wśród projektantów, z których większość stanęła w opozycji do wygłaszanych przez niego tez [2].
Adolf Loos urodził się w roku 1870 w Brnie. Uczył się w Państwowej Szkole Przemysłowej w Libercu a następnie na Uniwersytecie Technicznym w Drážďanach, później wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Trzyletni pobyt w Ameryce miał duży wpływ na kształtowanie jego postawy estetycznej i podejścia do architektury. Wielkie wrażenie wywarła na nim tamtejsza architektura industrialna oraz niezależny i nowoczesny styl życia. Po powrocie do Europy zamieszkał w Wiedniu, gdzie zaczął pracować jako architekt [3].
Sto lat po rewolucji w architekturze, która odarła architekturę z ornamentu dochodzi paradoksalnie do odwrotnej sytuacji. Typografia stała się chętnie stosowanym motywem dekoracyjnym. Może to wynikać z faktu, że architektura potrzebuje mechanizmów pozwalających na łączenie ich z kulturą [4]. Napisy i inne motywy graficzne mające wartość semantyczną faktycznie mogą znaczyć coś więcej niż sama architektura bez tych znaków. Czasem możemy przeczytać tekst, co niesie jakąś warstwę informacyjną. Czasem litery są tylko dekoracją, ale też niosą znaczenie estetyczne. Proporcja pomiędzy tym co funkcjonalne a tym co wyłącznie formalne, często przechyla się w stronę atrakcyjności wizualnej, niekoniecznie funkcjonalizmu. Ornament zaczął być znów akceptowany. Istnieje niebezpieczeństwo, że architektura wykorzystująca ornament nie będzie ponadczasowa, ponieważ będą na nią wpływać chwilowe mody na takie czy inne motywy.
Ale jest to pewien rodzaj kompromisu pomiędzy radykalnym Less is more a Less is bore postmodernistów. Raczej dalej kontestujemy dekorację, ale przyjmujemy jej minimalistyczną drukowaną wersję.
„Jesteśmy bowiem Cywilizacją Słów. Nazw. Etykietek. Oczekujemy, że słowa wyjaśnią wszystko. Myślimy, że rzeczy nie mogą istnieć bez nazw. Wierzymy w potęgę słów. Wyobrażamy sobie, że wystarczy nadać czemuś nazwę, przyczepić etykietkę i już to rozumiemy”[5].
Przedstawię kilka współczesnych projektów gdzie wykorzystano dekoracyjne motywy graficzne aby wzmocnić czy nasycić znaczeniem warstwę architektoniczną.
wnętrze hostelu Patria, Katowice,
autor: MUSK collective design
W swym wywodzie Loos prezentuje ewolucyjną koncepcję kultury, na której drodze rozwoju stają archaiczne praktyki ornamentalistyczne. Ornament stał się bezcelowy, a jego pierwotne funkcje przejęła sztuka. Loos uważa, że nowoczesne piękno określa dokładność wykonania i szlachetność czystego materiału pozbawionego ornamentu. Loos zauważa, że ornament sprawia, iż przedmioty, którym jest on przypisany, poprzez następstwo stylów, szybko wychodzą z mody i tracą swoją wartość. Odnosi się do moralności konsumenta, który gotowy jest zapłacić więcej za przedmioty pozbawione ornamentu, przez co dłużej trwające. Ornament i zbrodnia był bezpośrednią krytyką ówczesnych praktyk projektowych. Kontrowersyjne idee Adolfa Loosa wywołały szeroką dyskusję wśród projektantów, z których większość stanęła w opozycji do wygłaszanych przez niego tez [2].
Adolf Loos urodził się w roku 1870 w Brnie. Uczył się w Państwowej Szkole Przemysłowej w Libercu a następnie na Uniwersytecie Technicznym w Drážďanach, później wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Trzyletni pobyt w Ameryce miał duży wpływ na kształtowanie jego postawy estetycznej i podejścia do architektury. Wielkie wrażenie wywarła na nim tamtejsza architektura industrialna oraz niezależny i nowoczesny styl życia. Po powrocie do Europy zamieszkał w Wiedniu, gdzie zaczął pracować jako architekt [3].
 |
| http://warsaw.czechcentres.cz/aktualnosci/nowa-ksiko-gdzie-architekturze-ornament-i-zbrodnia/ |
Sto lat po rewolucji w architekturze, która odarła architekturę z ornamentu dochodzi paradoksalnie do odwrotnej sytuacji. Typografia stała się chętnie stosowanym motywem dekoracyjnym. Może to wynikać z faktu, że architektura potrzebuje mechanizmów pozwalających na łączenie ich z kulturą [4]. Napisy i inne motywy graficzne mające wartość semantyczną faktycznie mogą znaczyć coś więcej niż sama architektura bez tych znaków. Czasem możemy przeczytać tekst, co niesie jakąś warstwę informacyjną. Czasem litery są tylko dekoracją, ale też niosą znaczenie estetyczne. Proporcja pomiędzy tym co funkcjonalne a tym co wyłącznie formalne, często przechyla się w stronę atrakcyjności wizualnej, niekoniecznie funkcjonalizmu. Ornament zaczął być znów akceptowany. Istnieje niebezpieczeństwo, że architektura wykorzystująca ornament nie będzie ponadczasowa, ponieważ będą na nią wpływać chwilowe mody na takie czy inne motywy.
Ale jest to pewien rodzaj kompromisu pomiędzy radykalnym Less is more a Less is bore postmodernistów. Raczej dalej kontestujemy dekorację, ale przyjmujemy jej minimalistyczną drukowaną wersję.
„Jesteśmy bowiem Cywilizacją Słów. Nazw. Etykietek. Oczekujemy, że słowa wyjaśnią wszystko. Myślimy, że rzeczy nie mogą istnieć bez nazw. Wierzymy w potęgę słów. Wyobrażamy sobie, że wystarczy nadać czemuś nazwę, przyczepić etykietkę i już to rozumiemy”[5].
Przedstawię kilka współczesnych projektów gdzie wykorzystano dekoracyjne motywy graficzne aby wzmocnić czy nasycić znaczeniem warstwę architektoniczną.
wnętrze hostelu Patria, Katowice,
autor: MUSK collective design
Ściany pokoju pokrywa grafika będąca uproszczoną mapą Katowic.
 |
| Wnętrze Hostelu patria w Katowicach, MUSK collective design źródło:http://www.musk.pl/Patria-Katografika |
 | |
|
1. http://classes.design.ucla.edu/Fall07/10/Loos%20ornament%20is%20a%20crime.pdf
2. http://pl.wikipedia.org/wiki/Ornament_i_zbrodnia
3. http://warsaw.czechcentres.cz/aktualnosci/nowa-ksiko-gdzie-architekturze-ornament-i-zbrodnia/
4. https://mocak.pl/celina-bukowy-znak-i-pisma-w-architekturze
5. j.w.
13 maja 2015
identyfikacje i architektura
Burgerownia zaprojektowana minimalistycznie w czerni i bieli, tuż obok dworca w Katowicach. Zauważalne ewidentne nawiązania do kolejowych klimatów (drewniane ławki sugerujące te umieszczone na peronach, szyld przypominający formą zegar dworcowy, grafika na ścianie ala plan połączeń kolejowych, kafelki na półokrągłym stropie, trochę jak na przystanku metra). Ascetyczne detale tworzą dworcowy klimat. Surowość czerni i bieli, przełamana jasnym drewnem. Całość identyfikacji, dopięta w szczegółach: menu, opakowania na burgery, grafika na ścianie czy zewnętrzny neon.
 |
| http://silesiasmakuje.pl/katowice-bahnhof-nowy-lokal-z-burgerami-z-klasa/ |
 |
| http://odkryjslaskie.org/bahnhof-katowice/#! |
 |
| http://silesiasmakuje.pl/katowice-bahnhof-nowy-lokal-z-burgerami-z-klasa/ |
Serwus Warszawa
Inspiracja architektów Moko Architects to budki, w których sprzedawane były w latach 90'tych różne towary. We wnętrzu znajduje się pięć "budek", pełniących różne funkcje. Na 18 metrach kwadratowych znajduje się miejsce do złożenia zamówienia, miejsce do przygotowywania zapiekanek oraz długi blat gdzie można konsumować obserwując ulicę. W barze sprzedawane są kultowe polskie zapiekanki. Kolorystyka to bezpośrednie nawiązanie do koloru sera i ketchupu. Identyfikacja została zaprojektowana przez duet Lange&Lange. Kolorystyka identyfikacji ewidentnie pokrywa się z tą zastosowaną we wnętrzu. Zauważalna jest też inspiracja estetyką PRL-u. Zamontowany świecący neon, pozwala łatwo zlokalizować miejsce. 
Uczyć się od Las Vegas
 | ||
| szyldy w Las Vegas źródło: www.karakter.pl/ksiazki/uczyc-sie-od-las-vegas
W książce Uczyć się od Las Vegas, autorzy analizują symbolikę formy architektonicznej. W przypadku miasta jest to zderzenie przede wszystkim wielkoformatowej typografii (wszechobecnych szyldów) jako obiektów architektonicznych i budynków: kasyn, supermarketów itp. Forma zabudowy handlowo-usługowej w pasie przydrożnym ruchliwych ulic określona została mianem Commercial strip. Las Vegas jest analizowane jako fenomen komunikowania się w architekturze. Najbardziej komunikatywną formą, która umożliwiłaby dotarcie do przemieszczających się po mieście osób okazały się ogromne szyldy.
Dominacja szyldów nad przestrzenią jest typowa dla dużych portów lotniczych. Złożone programy funkcjonalne i konfiguracje przestrzeni wymagają architektury wyrazistego komunikatu niż subtelnej ekspresji.
Oznakowania powinny zapewniać bezpieczeństwo np. w przypadku poruszania się po skrzyżowaniu czy na lotnisku; również (jak w przypadku Las Vegas) służy do komercyjnej perswazji. W przypadku commercial strip nie ma wystaw sklepowych, osób informujących o towarach, co więcej budynek np. sklepu jest odsunięty od drogi i poprzedzony parkingiem.
Wielkie szyldy łączą kierowcę ze sklepem. Znak graficzny w przestrzeni stał się architekturą tego krajobrazu. Autorzy książki przeanalizowali miasto pod względem różnych form aktywności, które są możliwe. Gdzie zlokalizowane są sklepy, kościoły, kasyna, sklepy spożywcze, wypożyczalnie samochodowe itp.. Te dane zostały również przepuszczone przez filtr czasu (1954, 1961, 1968 r.).
Wyróżniki trzy formy komunikatów: system heraldyczny (szyldy), fizjonomiczny (np. doczepione wieżyczki zamieniające domki kempingowe w kaplice ślubne), lokalizacyjny (np. kasyna na przeciwko hoteli). Czasem te systemy łączą się ze sobą. Na przykład fasada staje się szyldem.
Przyglądając się Las Vegas, miastu blichtru, parkingów i szyldów, autorzy budują teorię architektury „zwyczajnej i brzydkiej” – a zarazem żywiołowej i pełnej wyobraźni. To co uznalibyśmy za tandetne i kiczowate zostaje wyjaśnione i nazwane.
|
16 marca 2015
Jak mieszkać w mieście? Kooperatywy miejskie
“Self-initiative is not the same as self -organized building, and self made is not the same as self-help and doesn’t mean Do-it-yourself.” Kriesten RingKto może zostać architektem współczesnego miasta? Okazuje się, że każdy mieszkaniec ma wpływ na to jak będzie wyglądać i gdzie będzie się znajdować jego idealne lokum. Brzmi zaskakująco? Zazwyczaj przyjętym modelem procesu adaptacji przestrzeni na własne lokum jest wynajęcie lub zakup gotowego, zaprojektowanego już mieszkania. Model życia w mieście jednak uległ dużym zmianom. Osoby chcą mieć wpływ na to jak będzie wyglądać ich idealna przestrzeń. Cytując Kriesten Ring, autorkę Self-made city: Nowe formy życia w konsekwencji powodują powstawanie nowych form mieszkań. Dlaczego? Na podstawie treści wykładu Kriesten Ring na Tedx można wyłuskać zasady dlaczego budownictwo miejskie (przykład Berlina) się zmienia.
Koszty. Zamiast wynajmować/kupować całą przestrzeń można ją podzielić. Jest taniej i niekoniecznie gorzej. Ring jako mieszkanka Berlina zauważa że osoby tam mieszkające coraz częściej decydują się na podział chociażby takich stref jak taras, pracownia czy pokoje gościnne znajdujące się w ramach jednego budynku. Nie każdego stać na taras na dachu, ale kiedy podzieli się kwotę można to zrobić.
Elastyczne przestrzenie, mix funkcji. Model pracy uległ zmianie. Ludzie pracują jako wolni strzelcy, często w domu. Potrzeba architektury elastycznej, budynki wewnątrz swojej struktury stają się różnorodne: miejsca pracy, sypialnie, przestrzenie do wynajęcia w ramach jednej struktury. Ring podkreśla, ze współczesna architektura powinna zakładać, ze funkcja którą zaprojektujemy dzisiaj za jakiś czas może ulec zmianie bez szkody dla architektury.
Ekologia. Potrzeba budowania z ekologicznych i niekoniecznie drogich materiałów wpływa na architekturę.
Również kwestia odpowiedzialności (można, niekoniecznie dużym wysiłkiem zadbać o swój skrawek przestrzeni (ulica, plac). W Berlinie nawet udostępnia się przestrzeń należącą do jednego właściciela tak aby wszyscy mieszkańcy mgli korzystać z tej zielonej strefy.
.jpg) |
| Książka Self-made city zawiera 125 przykładów typu co-housing. |
Ring określa taką formę architektury jako pionierską, ponieważ taki system projektowania i budowania daje mieszkańcom możliwość wyboru tak aby mieszkało się lepiej. W ramach współpracy mieszkańców z architektami i planistami okazuje się, że można wypracować taki model współpracy, który okaże się efektywny, ponieważ pozwala na zbadanie realne potrzeb i na ich podstawie projektowanie stref funkcjonalnych budynków.
Projekt rozpoczyna jedna lub więcej osób. Często inicjatorem jest architekt, który przekonał kilka osób do współpracy. Najczęściej cena terenu stanowi 40% całego kosztu inwestycji, i to jest wymagana przez bank wysokość wkładu własnego. Czasami miasto pomaga oddając teren pod wieczystą dzierżawę. Miasto pracuje nad zbiorem działek miejskich, które mogłyby stanowić bazę pod projekty typu self-made. Najbardziej efektywny model współpracy zaobserwowano przy budowie obiektów z około 10 mieszkaniami. Ważne jest aby mieszkania socjalne, spółdzielcze, własnościowe oraz pod wynajem były przemieszane. Zdarza się, że grupa która kupuje działkę z pomocą miasta przeznacza jedno piętro pod wynajem.
Ring zajmuje się architekturą, głównie w kontekście przestrzeni miasta. Jest projektantką, kuratorką, krytyczką, publicystką i dydaktykiem, założycielką pracowni AA PROJECTS (2011) oraz Niemieckiego Centrum Architektury. Amerykanka, która od 1991 roku mieszka i pracuje w Berlinie. Zauważa, że miasta stają się coraz bardziej zaludnione, a to w konsekwencji oznacza więcej wyzwań związanych chociażby z ekologią.
aa-projects.eu
globalsiteplans.com
youtube.com/watch?v=lNdFrd3eVSQ
wroclaw.pl/jak-robia-to-sasiedzi-kooperatywy-w-berlinie-cz-i
31 stycznia 2015
Miasto jako interfejs
Cultural probes are used by designers to stimulate imagination; the designer takes the role of "provocateur" and the information collected is "inspirational data" (. . .) used to acquire a more impres- sionistic account of [people’s] beliefs and desires, their aesthetic preferences and cultural concerns [1]. Martin de Wall
Czy dzięki typografii można poprawić jakość życia w mieście? Miasto jest swoistym interfejsem dla użytkownika. Człowiek porusza się w strukturach komunikacyjnych związanych między innymi z:
1. edukacją
2. transportem
3. rozrywką
4. zakupami
5. pracą
Czy dzięki typografii można poprawić jakość życia w mieście? Miasto jest swoistym interfejsem dla użytkownika. Człowiek porusza się w strukturach komunikacyjnych związanych między innymi z:
1. edukacją
2. transportem
3. rozrywką
4. zakupami
5. pracą
Miasto to struktury komunikacyjne, ,współcześnie coraz bardziej związane z nowymi technologiami. Marjtin de Wall, holenderski badacz, postanowił opisać zjawisko miejskiego interfejsu w książce The city as interface. Razem z Michiel de Lange, de Wall jest założycielem platformy The mobile City. Zajmują się badaniami na temat relacji pomiędzy nowymi technologiami a miejskim życiem,
i przełożeniem tego na tkankę miejską, urbanistyczną.
i przełożeniem tego na tkankę miejską, urbanistyczną.
De Wall pisze, że dzięki nowym technologiom możemy organizować nasze życie lepiej, wygodniej, z drugiej strony jak to wpływa na miasto jako społeczność?
30 stycznia 2015
Czy architekci powinni rozumieć typografię?
Demi-gods in black, some architects treat type as a redundant tool and graphic designers as inconsequential. But the relationship between architecture and graphic design has deep roots. [1]. Eric Spiekermann
Niektórzy architekci traktują typografię jako zbędne narzędzie (...). Ale relacje architektury i projektowania graficznego mają głębokie korzenie.
Trudno sobie wyobrazić miasto/budynki bez typografii. Niestety w wielu przypadkach duża doza przypadkowości cechuje realizacje gdzie konieczne jest umieszczenie typografii w obrębie budynku. Bazując na swoich obserwacjach
i doświadczeniu typografów, m.in. wyżej cytowanego Erika Spikermanna świat architektów rządzi się swoimi prawami.
Można przypuszczać, że wynika to z pewnej niewiedzy o tym czy drogowskaz
w budynku powinien być komunikatywny czy tylko ładnie wyglądać i pełnić funkcję drugoplanową, dekoracyjną, lub ratującą kiepski projekt samego obiektu. Typografia często staje się atrakcyjną kompozycją liter. Pozbawiona tym samym funkcji komunikacyjnej, jednocześnie podkreślona, nawet przeceniona jest strona estetyczna projektu [2]. Eric Spiekermann w swojej wypowiedzi na The Design Observer podkreśla aspekty kiepskiej współpracy pomiędzy projektantami tych dwóch dziedzin. Wynika to z faktu dużej komplikacji projektów architektonicznych
i braku wiedzy na temat tego czy faktycznie projekt architektury
i informacji wizualnej mógłby zostać przeprowadzony równocześnie, kompatybilnie.
Według niektórych architektów typografia jako drogowskaz jest zbędna jeśli architektura jest zaprojektowana w sposób właściwie przeprowadzający użytkownika przez budynek.
1. designobserver.com/feature/should-architects-understand-type/38560/
2. Bierkowski T., O typografii, Czysty warsztat, 2008
Niektórzy architekci traktują typografię jako zbędne narzędzie (...). Ale relacje architektury i projektowania graficznego mają głębokie korzenie.
Trudno sobie wyobrazić miasto/budynki bez typografii. Niestety w wielu przypadkach duża doza przypadkowości cechuje realizacje gdzie konieczne jest umieszczenie typografii w obrębie budynku. Bazując na swoich obserwacjach
i doświadczeniu typografów, m.in. wyżej cytowanego Erika Spikermanna świat architektów rządzi się swoimi prawami.
Można przypuszczać, że wynika to z pewnej niewiedzy o tym czy drogowskaz
w budynku powinien być komunikatywny czy tylko ładnie wyglądać i pełnić funkcję drugoplanową, dekoracyjną, lub ratującą kiepski projekt samego obiektu. Typografia często staje się atrakcyjną kompozycją liter. Pozbawiona tym samym funkcji komunikacyjnej, jednocześnie podkreślona, nawet przeceniona jest strona estetyczna projektu [2]. Eric Spiekermann w swojej wypowiedzi na The Design Observer podkreśla aspekty kiepskiej współpracy pomiędzy projektantami tych dwóch dziedzin. Wynika to z faktu dużej komplikacji projektów architektonicznych
i braku wiedzy na temat tego czy faktycznie projekt architektury
i informacji wizualnej mógłby zostać przeprowadzony równocześnie, kompatybilnie.
Według niektórych architektów typografia jako drogowskaz jest zbędna jeśli architektura jest zaprojektowana w sposób właściwie przeprowadzający użytkownika przez budynek.
1. designobserver.com/feature/should-architects-understand-type/38560/
2. Bierkowski T., O typografii, Czysty warsztat, 2008
23 stycznia 2015
Moda na typografię
Duże, czarne litery umieszczone we wnętrzu lub fasadzie, najlepiej betonowej, stały się wyznacznikiem nowoczesnej, współczesnej architektury. Chwilowa moda na duże stencilowe fonty, czy duża zmiana w postrzeganiu typografii? Pytanie tylko o jej rolę, czy informacyjną, czy już bardziej dekoracyjną?
1. www.designalive.pl/wieza-cisnien-reaktywacja/
Do przedstawienia problemu pokażę realizacje projektantów z bytomskiego biura architektonicznego Medusa Group.
Bytomska wieża powstała, podobnie jak wiele innych tego typu obiektów na świecie, w najwyżej położonym nad poziomem morza punkcie miasta. do użytkou oddano ją w 1936 roku, w latach 70. przestała pełnić swoje funkcje [1]. Projektanci z Medusa Group postanowili zrobić projekt zagospodarowania tego obiektu. Widać, że typografia odgrywa dość dużo rolę w odbiorze obiektu.
Bytomska wieża powstała, podobnie jak wiele innych tego typu obiektów na świecie, w najwyżej położonym nad poziomem morza punkcie miasta. do użytkou oddano ją w 1936 roku, w latach 70. przestała pełnić swoje funkcje [1]. Projektanci z Medusa Group postanowili zrobić projekt zagospodarowania tego obiektu. Widać, że typografia odgrywa dość dużo rolę w odbiorze obiektu.
1. www.designalive.pl/wieza-cisnien-reaktywacja/
22 stycznia 2015
Nawigacja w mieście
W przypadku typografii miejskiej widoczne są w wielu miejscach nawiązania do czasów wcześniejszych i czerpanie inspiracji. Świetnym tego przykładem są neony np. w Katowicach. Na czym polega fenomen neonów? Widoczne z dużych odległości reklamy/znaki neonowe staja się punktami odniesienia. Neony powszechniej zaczęły być stosowane w latach 20-tych. Jeszcze w latach 70. XX wieku Katowice były miastem neonów. obecnie wiele miejsc, głównie związanych z kulturą, rozrywką czerpią inspiracje z neonowych Katowic i w ramach powrotów, umieszczają w obrębie przestrzeni neonowe loga.
www.mmsilesia.pl/artykul/tag/neony,t.html
 |
| Geszeft Katowice, bi.gazeta.pl |
 |
| Księgarnia Zła Buka, Katowice, zlabuka.pl |
 |
| Kato bar, Katowice, mariacka.eu |
14 stycznia 2015
Typografia w edukacji
Kilka przykładów połączenia architektury i typografii związanych z przestrzeniami edukacyjnymi jak szkoły.
W budynku The New School University Center system informacji i zarazem identyfikacji zaprojektował zespół projektowy Rudiego Baura. Jest to dobry przykład integracji typografii z architekturą. Spełniona została tu funkcja zarówno orientacji w przestrzeni budynku jak i mocnej identyfikacji [1].
W przypadku systemu informacji zaprojektowanego przez studio projektowe R2, można zauważyć bardzo surowe, komunikatywne podejście do typografii, bez zbędnej estetyzacji.
1. Misiak M. Najlepszy przyjaciel architekta, 2+3D 2014, nr 53
W budynku The New School University Center system informacji i zarazem identyfikacji zaprojektował zespół projektowy Rudiego Baura. Jest to dobry przykład integracji typografii z architekturą. Spełniona została tu funkcja zarówno orientacji w przestrzeni budynku jak i mocnej identyfikacji [1].
 |
| / Integral Ruedi Baur and Overall Murals |
W przypadku systemu informacji zaprojektowanego przez studio projektowe R2, można zauważyć bardzo surowe, komunikatywne podejście do typografii, bez zbędnej estetyzacji.
1. Misiak M. Najlepszy przyjaciel architekta, 2+3D 2014, nr 53
Less is bore?
 |
| / Hotel Casa do Conto, designalive.com Od czasu starożytnych inskrypcji na budynkach architektura i typografia idą w parze [1]. |
Paradoksalnie sto lat po rewolucji w architekturze (...) dochodzi do odwrotnej sytuacji; typografia staje się jednym z najczęściej stosowanych motywów dekoracyjnych
w architekturze. Użycie przeskalowanych liter często determinuje wygląd bryły całego budynku [2].
Hotel Casa do Conto Arts and Residence mieści się przy Rua da Boavista 703 w portugalskim Porto, czyli w zabytkowym centrum miasta, w pobliżu Casa da Pedra, Torre de Pedro-Sem oraz Ponte da Arrábida [3]. Jeden z ciekawszych przykładów typografii w architekturze. Na ścianach i sufitach umieszczono pewne narracje, mówiące o domu jako pewnej konstrukcji. Wnętrza zostały zaprojektowane przez biuro architektoniczne Pedra Liquida, a identyfikacja i napisy przez R2 design. Została tutuaj znaleziona równowaga pomiędzy potrzebą zachowania staej konstrukcji a zbudowaniem nowej identyfikacji przestrzeni [4].Jego wnętrza, pozornie surowe i minimalistyczne, z dominującym betonem, wzbogacono jednak o wiele tradycyjnych materiałów: drewno, sklejka, blacha metalowa.
Poniżej inne przykłady mocnej typografii wpływającej w znacznej mierze na wygląd i identyfikację budynku.
Less is bore?
 |
| MoMA w Nowym Jorku, conexaomundo.com.br |
 |
| Muzeum LENTOS w Linzu, conexaomundo.com.br |
1. M. Misiak, Najlepszy przyjaciel architekta, 2+3D, nr 53
2. mocak.pl/celina-bukowy-znak-i-pisma-w-architekturze
3. designalive.pl/pensjonat-na-przekor-pozarom-zdjecia/
4. J. Mrowczyk, Europejski dizajn 5.0, 2+3D, nr 40
5. mocak.pl/celina-bukowy-znak-i-pisma-w-architekturze
02 stycznia 2015
Trochę historii
Dowolność projektowa, brak reguł i zasad oraz przemożna chęć indywidualizacji swojego kawałka przestrzeni doprowadzają do sporego chaosu wizualnego przestrzeni publicznych. Kiedy pismo jest źle dobrane, jego przekaz lingwistyczny kłóci się z przekazem wizualnym [1]. Źle dobrany krój pisma powoduje, że komunikat językowy nie współbrzmi z tym, co wizualnie prezentują litery i zamiast harmonii pojawia się fałsz i dysonans [2]. Dowolność środków wyrazu i dostępność materiałów, może okazać się sporym problemem w kontekście odpowiedzialnego kształtowania przestrzeni publicznej.
Jednym z przykładów takiej sytuacji są oznaczenia uliczne. Biorąc pod uwagę doświadczenia projektantów z Czech można do projektowania obecnych rozwiązać wziąć pod uwagę to co zostało zaprojektowane wcześniej. W pracowni Filipa Blazka w pracowni projektowania pism i typografii Akademii Sztuk Pięknych postanowiono stworzyć kompleksowy projekt oznaczania ulic i domów w mieście. Zaproponowany został uniwersalny system oznaczenia ulic i innych przestrzeni publicznych. Umożliwia on stworzenie odpowiedniego oznakowania przy użyciu kombinacji barw, ramek, zaprojektowanych krojów pisma i linii. Cały projekt bazuje na tych literach pochodzących z XIX wieku [3].
Jednym z przykładów takiej sytuacji są oznaczenia uliczne. Biorąc pod uwagę doświadczenia projektantów z Czech można do projektowania obecnych rozwiązać wziąć pod uwagę to co zostało zaprojektowane wcześniej. W pracowni Filipa Blazka w pracowni projektowania pism i typografii Akademii Sztuk Pięknych postanowiono stworzyć kompleksowy projekt oznaczania ulic i domów w mieście. Zaproponowany został uniwersalny system oznaczenia ulic i innych przestrzeni publicznych. Umożliwia on stworzenie odpowiedniego oznakowania przy użyciu kombinacji barw, ramek, zaprojektowanych krojów pisma i linii. Cały projekt bazuje na tych literach pochodzących z XIX wieku [3].
 |
| Zaproponowany uniwersalny system oznaczenia ulic i innych przestrzeni publicznych., www.2plus3d.pl/artykuly/oznaczenia-uliczne-w-pradze |
 |
| Aktualne oznaczenie ulic w Pradze. Kanciaste litery o niezbyt wyważonych proporcjach., www.2plus3d.pl/artykuly/oznaczenia-uliczne-w-pradze
Ciekawostka z Katowic:
|
 |
| prośba o pozwolenie na zamontowanie szyldu restauracji z 1957, archiwum miejskie, fot. własne
1. Bierkowski T., O typografii, Czysty warsztat, 2008
2. Bierkowski T., O typografii, Czysty warsztat, 2008
3. Blazek F., Oznaczenia uliczne w Pradze, 2+3D, nr 39, 2011
|
Subskrybuj:
Posty (Atom)